Spis treści:
- Dlaczego Garrett to "green flag" w skórze bad boya?
- Inteligencja emocjonalna jest sexy
- Mężczyźni nie boją się rozmawiać o emocjach
- Śmierć stereotypowego łobuza
- Kobiece spojrzenie i fantazja, której wszyscy potrzebujemy
- Czy to nowa lekcja dla młodego pokolenia?
Dlaczego Garrett to "green flag" w skórze bad boya?
Na pierwszy rzut oka Garrett wydaje się wręcz boleśnie stereotypowy. To absolutny klasyk z gatunku college romance: największa gwiazda uniwersyteckiego kampusu, kapitan drużyny sportowej i beztroski womanizer, na którego widok miękną kolana. W każdym innym serialu sprzed dekady ten zestaw cech byłby ostrzeżeniem i zapowiedzią chodzącej "czerwonej flagi" - egoistycznego chłopaka, który złamie serce głównej bohaterki, by w finałowym odcinku rzucić lakoniczne i niezbyt szczere "przepraszam".
W "Off Campus" twórcy genialnie jednak grają naszymi oczekiwaniami. Pod maską pewnego siebie i aroganckiego sportowca kryje się chłopak zniuansowany, empatyczny i zdolny do głębokiej autorefleksji. Jego pewność siebie nie karmi się cudzymi kompleksami, a relacje, w które wchodzi, są wolne od emocjonalnych szarad - to właśnie w tym tkwi jego największa dojrzałość.
Inteligencja emocjonalna jest sexy
Przez lata kino i telewizja wmawiały nam, że pociągający mężczyzna to ten mroczny, niedostępny i niebezpieczny, którego trzeba powoli naprawić siłą własnej, anielskiej miłości. "Off Campus" stawia ten wyeksploatowany koncept na głowie, z pełnym przekonaniem ogłaszając, że to inteligencja emocjonalna jest dziś najseksowniejszą cechą u faceta. Sposób, w jaki napisane są tutaj męskie postacie, sprawia, że jako widzki zaczynamy wymagać znacznie więcej od telewizyjnych romansów.
To właśnie takich bohaterów chcemy oglądać w produkcjach young adult - świadomych siebie, potrafiących nazywać to, co czują, komunikujących swoje granice i potrafiących po prostu słuchać drugiej osoby. Nagle okazuje się, że zdrowy rozsądek generuje na ekranie znacznie większą chemię niż wybuchy agresji.
Mężczyźni nie boją się rozmawiać o emocjach
Być może najbardziej przełomowym elementem "Off Campus" są relacje między samymi bohaterami. Zazwyczaj w młodzieżowych hitach męskie przyjaźnie opierają się na rywalizacji, poklepywaniu po plecach i wspólnych imprezach. Mężczyźni w tym serialu nie boją się rozmawiać ze sobą o trudnych emocjach, potrafią przyznać się do błędu, poprosić o pomoc i okazać słabość, wiedząc, że nie spotka się to z wyśmianiem ze strony rówieśników. Pokazanie takiej wspierającej dynamiki to prawdziwy powiew świeżości.
Śmierć stereotypowego łobuza
Zjawisko popularności serialu doskonale dowodzi, że nie trzeba być typowym, destrukcyjnym "bad boyem", żeby wzbudzać zachwyt publiczności i napędzać fabułę. Widownia jest już potwornie zmęczona usprawiedliwianiem okropnego zachowania trudną przeszłością bohatera.
Twórcy "Off Campus" pokazują, że męska postać wcale nie traci na swojej wyrazistości ani na "zadziornym" charakterze tylko dlatego, że potrafi traktować kobiety z elementarnym szacunkiem. Udawanie niedostępnego i celowe nieodpisywanie na wiadomości zaczyna być postrzegane jako niedojrzałość, a nie tajemniczość.
Kobiece spojrzenie i fantazja, której wszyscy potrzebujemy
Nie da się ukryć, że sukces tej produkcji to wielki triumf tak zwanego female gaze - kobiecego spojrzenia na ekranową rzeczywistość. Gołym okiem widać, że męskie postacie w tej historii pisała kobieta. Cały ten świat to tak naprawdę piękna fantazja wokół zdrowych wzorców relacji, której w dzisiejszym, przebodźcowanym i często cynicznym świecie wszyscy tak bardzo potrzebujemy. Autorka stworzyła uniwersum, w którym mężczyźni są troskliwi, uważni na zgodę (tzw. consent), a jednocześnie wciąż niesamowicie pociągający. Choć dla niektórych może to być wciąż tylko popkulturowa baśń, to jest to baśń niezwykle kojąca i lecząca nasze ekranowe traumy po Chuckach Bassach minionych dekad.
Czy to nowa lekcja dla młodego pokolenia?
Na koniec zostaje jeszcze jeden, być może najważniejszy wymiar społeczny tej produkcji. Miejmy ogromną nadzieję, że popularność "Off Campus" przełoży się na realne postawy, a wielu nastolatków oglądających ten serial wreszcie zrozumie jedną, prosta rzecz. Nie trzeba tłumić w sobie emocji, odgrywać niedostępnego, cwaniakować ani ranić innych, by zyskać szacunek rówieśników i serce dziewczyny. Jeśli serialowi sportowcy, ociekający pewnością siebie, potrafią otwarcie i szczerze mówić o tym, czego się boją, to znaczy, że absolutnie każdy ma do tego prawo. Oby ta rewolucja wyszła daleko poza ramy fikcyjnego kampusu.
Moda, uroda i codzienne wybory mają wiele odcieni. Na Styl.interia czekają kolejne artykuły, które inspirują, tłumaczą i podpowiadają. Zajrzyj i odkryj więcej tematów, które mogą cię zainteresować.
