Masz dość domysłów i niepewności na randkach? Na ratunek zszarpanym nerwom przychodzi clear-coding

Dzisiejsze randkowanie przypomina przeglądanie nieskończonego katalogu z ludźmi. Aplikacje randkowe dały nam zgubne złudzenie, że za rogiem - albo raczej za kolejnym ruchem palca po ekranie - zawsze czeka ktoś lepszy, ładniejszy i zabawniejszy. Przez to mało komu chce się już zaangażować na sto procent w poznawanie jednej osoby. Do tego doszły zachowania, które jeszcze dekadę temu uznalibyśmy za szczyt chamstwa, a dziś niestety stały się normą. Ktoś nagle znika bez słowa (ghosting), ktoś inny rzuca ci od czasu do czasu ochłapy uwagi, żeby utrzymać cię w rezerwie na gorsze dni (breadcrumbing), albo przez pół roku tkwi z tobą w układzie, gdzie sypiacie ze sobą, ale oficjalnie "nic was nie łączy" (situationship).

Z psychologicznego punktu widzenia to dla naszego mózgu prawdziwa masakra. Zamiast cieszyć się z poznawania nowej osoby, żyjemy w ciągłym stresie, napięciu i niepewności. Zniechęceni i wykończeni zakładamy w końcu pancerz obojętności i w ogóle odechciewa nam się szukać miłości. Bo po co, skoro znowu ktoś nas wystawi do wiatru?

I tutaj całe na biało wchodzi pojęcie clear-codingu. Odpowiedź na ten cały randkowy chaos jest banalnie prosta, choć dla wielu z nas wciąż brzmi przerażająco. W psychologii nazwalibyśmy to bezpiecznym stylem przywiązania, ale mówiąc po ludzku: to po prostu wykładanie kart na stół i szczera komunikacja. Przestajesz zmuszać drugą stronę do czytania w twoich myślach i sam przestajesz bawić się w detektywa. Clear-coding to zachowanie bez ukrytych haczyków i drobnego druczku w umowie. Jesteś spójny - mówisz to, co naprawdę czujesz, i robisz to, co zapowiedziałeś. Z punktu widzenia naszej psychiki takie podejście zdejmuje z ramion gigantyczny ciężar. Poziom kortyzolu, czyli hormonu stresu, błyskawicznie spada. Tworzy się bezpieczna, fajna przestrzeń, w której nie musisz tracić połowy dnia na zastanawianie się, o co komuś chodzi. Zamiast marnować energię na domysły, po prostu się poznajecie.

Najlepiej widać tę różnicę na zwykłym, życiowym przykładzie. Siedzimy niedawno z moją przyjaciółką Olą. Ola jest po trzech naprawdę świetnych randkach z Tomkiem. Była chemia, dużo śmiechu, głębokie rozmowy do późna. I nagle, w czwartek rano, Tomek pisze jej wiadomość: "Mam strasznie intensywny tydzień, odezwę się jakoś w weekend". Koniec. Kropka. Kaśka przez kolejne dwa dni odchodziła od zmysłów. Wymyślała najgorsze scenariusze. "Co to znaczy jakoś w weekend? Znudziłam mu się? Zobaczył we mnie jakąś wadę? A może powinnam napisać pierwsza, żeby nie pomyślał, że go zlewam? Albo lepiej go zignorować, żeby udawać niedostępną?".
Przez jednego, kiepsko sformułowanego SMS-a jej humor i pewność siebie legły w gruzach. Dużo lepiej byłoby, gdyby Tomek napisałby to tak: "Kaśka, mam totalny kocioł w pracy i do niedzieli nie dam rady się spotkać. Nie będę też miał za bardzo jak odpisywać w ciągu dnia. Ale bardzo chętnie zabiorę cię w niedzielę na kawę, pasuje ci popołudnie?". Widzisz różnicę? W tej drugiej opcji Kaśka czyta wiadomość, uśmiecha się, czuje spokój i idzie zająć się swoim życiem.

Żeby jednak to całe jasne komunikowanie miało u nas rację bytu, musimy wreszcie wybić sobie z głowy jedną z najbardziej toksycznych bzdur, w jakie masowo uwierzyliśmy. Chodzi o dziwną zasadę, że w relacji zawsze wygrywa ten, komu zależy mniej. Przez lata prasa i internet wmawiały nam, że musimy udawać niedostępnych, odczekiwać konkretny czas z odpisaniem na wiadomość i absolutnie nie przyznawać się na początku, że szukamy czegoś na poważnie, bo to rzekomo kogoś odstraszy. Dlaczego my w to w ogóle brniemy? Ze zwykłego, ludzkiego strachu. Boimy się, że jak pokażemy miękkie podbrzusze i przyznamy, że nam zależy, to ktoś nas odrzuci i wyśmieje. Ale prawda jest taka, że te wszystkie udawane gierki ranią nas najbardziej, bo jak magnes przyciągają do nas ludzi niedostępnych emocjonalnie.

Wprowadzenie tej metody nie jest ciężkie, ale na pewno wymaga trochę odwagi. Od czego zacząć, żeby nie wyjść na dziwaka? Najpierw musisz po prostu wiedzieć, czego od relacji oczekujesz, a potem zacząć mówić o tym wprost. Jeśli czujesz, że po spotkaniu nie zaiskrzyło, nie znikaj jak duch. Napisz prosto: "Dzięki za super wieczór, jesteś świetną osobą, ale zupełnie nie czuję tego błysku. Powodzenia w szukaniu!". Z drugiej strony, jeśli chcesz związku, rzuć naturalnie w rozmowie: "Szczerze mówiąc, jestem już na takim etapie, gdzie interesują mnie tylko relacje na poważnie". Jeśli nowo poznana osoba po takich słowach zniknie, to powinieneś się tylko cieszyć! Właśnie zaoszczędziłeś miesiące łez, złudzeń i czekania na cud. Clear-coding to nic innego jak szacunek do własnego i cudzego czasu. Jeśli więcej z nas zacznie tak podchodzić do randek, znowu mogą stać się one fajnym doświadczeniem, a nie powodem do wizyty u terapeuty.

Jeśli lubisz być na bieżąco z trendami i tematami, które naprawdę mają znaczenie, Styl Interia to dobre miejsce na dalszą lekturę. Zajrzyj po więcej artykułów i wybierz coś dla siebie.